Czuję się jak wnętrze pustych butelek

po mleku

w peerelowskiej kracie, w zimny

poranek.

Trzewia stukają jak odłamki szkła

podskakujące na porannej skórze

matki.

Chłód zgrzyta zębami,

a ja myślę już tylko o ciepłym śnie.

Nawet we śnie widzę złowieszcze

obrazy.

Dworzec pachnie moczem, który nie

zna miłości.

Świat jest dworcem,

na którym pociągi nigdy nie

przyjeżdżają na czas,

a jak już przyjadą – są puste jak

butelki. 

Noli me tangere.