Szukanie miłosierdzia

Popiołem posypane czoło

skrywa winy ślad. 

Nie ciężar dróg, nie błoto świata 

przygniatają tak nisko.

To serce me, obciążone winą 

przyznaje się do słabości. 

Wołam o iskry, nie płomienie, 

o ciszę skruchy.

Węzeł gordyjski, nie buntownika, 

przyjmuje znak popiołu – 

przypomnienie, że jestem tylko 

pyłem i cieniem.

Pokornie szukam, miłosierdzia,  

dłonie spętane, lecz z nadzieją, 

oddaję się Jego woli.

Może w ten sposób,

uniżony odnajdę ślad Zbawiciela – 

nie w blasku triumfu,

lecz w pokorze służby.