Przejdź do komentarzyWnuczka
Tekst 20 z 20 ze zbioru: Wierszyki Michalszki
Autor
Gatunekbiografia / pamiętnik
Formawiersz / poemat
Data dodania2019-01-11
Poprawność językowa
- brak ocen -
Poziom literacki
- brak ocen -
Wyświetleń29

Wnuczka


— Babciu, babciu, a to co?

A ten pan... to jest kto? —

Pyta wnuczka babcię wkoło,

Podskakując wciąż wesoło.


— Dlaczego ptak fruwa a nie lata?

Po co psu na sierści łata?

Dlaczego sąsiadka ma zły humor?

Po co śmieciara robi taki rumor?


Pytań setki w ciągu dnia

Zadaje ta istotka malunia...

Wszystko ją interesuje,

Na wszystko palcem wskazuje.


!!!


W jej główce pytania krążą i nocą,

Bo pytać zaczyna ze zdwojoną mocą,

Kiedy się rano tylko obudzi…

Zadawanie pytań wcale ją nie nudzi.


— Dlaczego prąd schował się w gniazdku?

Gdzie się chowają gwiazdki o brzasku?

Gdzie idą żołnierze gdy maszerują?

Czemu kwiatki rosną i nie chorują?


— A po co ludziom komputery?

Czemu niektórzy lubią rowery?

Co robi ten, co jest politykiem?

Czemu ktoś gada innym językiem?


— A czemu to świat jest taki duży?

Czemu ciekawa podróż się nie dłuży?

Kiedy jakaś gwiazdka spadnie z nieba?

Czumu do szczęścia jej potrzeba?


—  Babciu, jestem mądra, czy przemądrzała?


???


Babcia się zaśmiała i odpowiedziała:


— Mądra jesteś, wnuczko moja,

Bo cię prowadzi ciekawość twoja.

Pytaj o wszystko, co tylko chcesz.

I wiedzę o życiu garściami bierz.

Naucz się co słowo „szczęście” znaczy,

A w życiu nie zaznasz żadnej rozpaczy.



Tak wnuczka siebie wtedy widziała i autoportret swój wykonała.



Dzisiaj ma 16 lat — już inaczej widzi świat.



Wnuczki już tak mają, że babcine serce zawłaszczają.


  Spis treści zbioru
Komentarze (0)
oceny: poprawność językowa / poziom literacki
brak komentarzy
© 2010-2016 by Creative Media
×