Kielno, szkoła i  krzyż

Nie wiem, gdzie podążasz, w jakie chaszcze,     

W twojej dłoni ciemności wciąż jeszcze trzeszczą,    

Jak ongiś, gdy do krzyża przybijano,   

Lękając się istot , co prawdę wieszczą.

Kiedy blask krzyża spłynął na mury, 

Na obcą budowlę, w złowrogiej głębinie, 

Ciemności egipskie, pełne strachu,    

Zerwały krzyż ze ściany – światło jedyne.

Nie wiem, dokąd podążasz z ciemnością,   

Niszcząc nić wspólnoty i grzęznąć absurdzie. 

W strunach krzyża wciąż drga miłosierdzie.

Lecz twój smyczek, do lamusa odłożony,   

Do skrzypiec droga długa, rozstaje, 

Jak wzbudzić nuty, co niosą w błogie raje?